“Η γέννα δεν άργησε να συμβεί. Λίγες μέρες μετά, ένα βράδυ που το φεγγάρι ήταν πολύ μικρό στον ουρανό, ο Κωνσταντής πέταξε μια πέτρα στην αυλή μου, μπροστά σε μια συκιά που έκανε πολύ ωραία σύκα τον Αύγουστο. Ήταν το συνθηματικό μας. Αν έπεφτε πέτρα στη συκιά, είχε σημάνει συναγερμός. Έτρεξα να φωνάξω το γιατρό και μαζευτήκαμε όλοι στο υπόγειο να ξεγεννήσουμε την Ρεβέκκα. Η κυρά Βαγγελιώ μας έβγαλε έξω. Μας είπε πως δεν ήταν πρέπον και αντρίκιο να καθόμαστε να βλέπουμε γυναίκα να γεννάει. Εμένα πάντως μου είχε κοπεί η ανάσα από τον τρόμο. Με είχε κόψει ένα σύγκρυο,  έκανε κι ένα παλιόκρυο και το υπόγειο μύριζε υγρασία και ιδρώτας από τη γέννα.

Πέρασαν αρκετές ώρες μέχρι να γεννηθεί το παιδί. Πέρασε ολόκληρη η νύχτα και το πρωί κι όταν ο ήλιος ήταν ψηλά είπαν πως γέννησε αγόρι. Φαίνεται πως ταλαιπωρήθηκε η κοπέλα να γεννήσει, γιατί ο γιατρός δεν άφησε πολλά περιθώρια. Το μωρό γεννήθηκε ασθενικό. Έβηχε σαν μεγάλος άνθρωπος και είχαμε όλοι φοβηθεί πώς δεν θα τα κατάφερνε να μείνει ζωντανό”.